Brassband Buizingen o.l.v. Luc Vertommen
gast: Peter Roberts, soprano cornet
* Ceremonial Festival - Roger Derongé
* Ad Optimum (to the highest) - Peter Graham
* The Higher Plane - Stephen Bulla
soloist: Peter Roberts
* Kyrie - Paolo Rustichelli, arr. Luc Vertommen
soloist: Peter Roberts
* Ginnungagap...seeming emptiness - Johan Evenepoel
* Ginnungagap...seeming emptiness - Johan Evenepoel
* Ginnungagap...seeming emptiness - Johan Evenepoel
* Choral of Hope - Johan Evenepoel
* Mythic Trevithick - Goff Richards
* Nuns' Chorus from 'Casanova' - Johann Strauss, arr. Luc Vertommen
soloist: Peter Roberts
* Rhapsody for soprano cornet - Robert Eaves
soloist: Peter RobertsWEST SIDE STORY - Leonard Bernstein
* One hand, one heart - arr. Luc Vertommen
* America - arr. Alan Fernie
* Emblem of Unity - J.J. Richards, arr. Luc Vertommen
4barsrest.com: "This is a little belter of a CD. You would be hard pressed to get a more slickly produced and well performed recording than this anywhere during 2005, and it is a real credit to the band and all who were involved in all aspects of its production..." more...
Roger Derongé componeerde zijn Ceremonial festival in 2002 ter gelegenheid van het tiende Valentijnsconcert van Brassband Buizingen. Op vraag van het orkest componeerde hij een feestelijk en spetterend openingswerk. ‘Ceremonial Festival’ wordt gekenmerkt door ritmische en fanfareachtige inzetten. Na de inleiding volgt een opeenvolging van speelse en melodische thema’s die worden ondersteund door heel wat slagwerkeffekten. Roger Derongé is naast leraar kopers en instrumentaal ensemble ook actief als dirigent en componist. Daarnaast kan men hem regelmatig terugvinden als cornettist bij verschillende brassbands waaronder Brassband Buizingen.
Peter Graham vond zijn inspiratie voor Ad Optimum – To the Highest in 1985 toen de Engelse dirigent James Williams het ‘Star Lake’ muziekkamp van het Leger des Heils dirigeerde. Dit kamp is een jaarlijks samenkomen van jonge muzikanten uit de gehele wereld in de streek van de Amerikaanse Appalachen. Sinds 1935 is het een ideaal opleidingskamp voor jonge muzikanten van het Leger des Heils. Op dit ‘Star Lake’ muziekkamp dirigeerde James Williams in 1985 een uitvoering van Erik Leidzen’s ‘None other Name’. Deze uitvoering liet door zijn passie en drama zo’n blijvende herinnering na bij Peter Graham dat dit werk één van zijn geliefkoosde stukken werd. Ad Optimum is een antwoord van Peter Graham op deze herinnering en het thema doet ook denken aan dit van Erik Leidzen. Drie andere koraalmelodieën (Laudes Domini, The Name of Jesus en Richmond) worden doorheen het werk geweven. Ook de geest van Eric Ball, die een vaste gast was op het ‘Star Lake’ muziekkamp, waait doorheen dit werk. In 1999 dirigeerde James Williams in Star Lake de eerste uitvoering van Ad Optimum. Voor Brassband Buizingen is het tevens de titel geworden van de volledige CD als vervolg op hun ‘The Dawning’ CD, eveneens genaamd naar een werk van Peter Graham.
Voor hun jaarlijkse Valentijnsconcert nodigde Brassband Buizingen in 2003 soprano cornettist Peter Roberts uit. Deze samenwerking was er één waarvan beide partijen een goed gevoel overhielden en het gastoptreden van Peter Roberts op deze CD leek ons een logische muzikale keuze en een muzikale eer voor ons.
Peter Roberts werd geboren in Yorkshire en begon reeds op jonge leeftijd soprano cornet te spelen bij de ‘Grimethorpe Colliery Junior Band’. Op 15-jarige leeftijd maakte hij de overstap naar de ‘Grimethorpe Colliery Band’, een plaats die hij meer dan 25 jaar behield. Het is met deze band dat hij een internationale reputatie opbouwde binnen de brassbandwereld zowel als één van de voornaamste leden als solist. Peter werd dikwijls omschreven als ‘…. de grootste soprano cornetspeler van de eeuw.’ Hij werd vijf keer ‘British Open Soprano Champion’ en vertegenwoorde Groot-Britannië tijdens het ‘International Brass Musician Festival’ in Nieuw-Zeeland. Zijn talrijke internationale optredens als gastsolist vormen het hoogtepunt van 30 jaar ervaring aan de top van de Britse brassbandbeweging. Al deze ervaring nam Peter mee in 1997 toen hij lid werd van de Yorkshire Building Society Band. Ondanks de vele successen die voorafgingen was dit de overstap die het meest betekenisvol was in zijn loopbaan. Zijn samenwerking met dirigent David King werd legendarisch en Peter werd zowel als sterspeler als geluksbrenger en als de ‘oude wijze man’ in de schijnwerpers gezet. Zijn autobiografie ‘A Legend in his own lifetime’ (Jagrins Music Publications) verscheen in 2003 en zijn solo CD ‘Legend’ met de YBS Band (Egon SFZ 119) verscheen in 2004.
Op het einde van de jaren 60 werden de brassbandwerken van Edward Gregson ook buiten het Leger des Heils bekend. Gregson zette zijn eerste compositorische stappen buiten het Leger des Heils onder impuls van Geoffrey Brand en de muziekuitgeverij R.Smith and Co. waar in die periode heel wat brassbandwerken van zijn hand verschenen. Daarnaast componeerde hij ook nog een aantal solowerken voor instrumenten waarvoor toen maar weinig repertoire voorhanden was. Deze werken verschenen onder zijn ‘nom de plume’ Robert Eaves. Zijn Rhapsody for soprano cornet and band uit 1970 is een driedelig concertino waarin de technische en verfijnde manier van spelen van het instrument optimaal tot zijn recht komt. Het is de eerste maal dat dit werk (in zijn originele versie) op CD verschijnt.
Paolo Rustichelli werd geboren in 1968 in Rome als kind van muzikale ouders, zijn moeder was de operazangeres Eva Levi en zijn vader, Carlo Rustichelli, werd drie keer genomineerd voor een oscar. Rustichelli kreeg zijn eerste compositielessen van Sergio Fernandi die ook Nino Rota en Ennio Morricone onder zijn leerlingen had. Nadien studeerde hij compositie, orkestdirectie en piano. Aanvankelijk componeerde hij vooral soundtrack’s voor meer dan 100 films en muziek voor televisie. Als uitvoerder en arrangeur werkte hij met de grootste Europese artiesten. In 1995 bracht hij zijn soloalbum ‘Capri’ uit en in 1997 ‘Mystic Man’ met onder andere de legendarische Miles Davis, Carlos Santana en Herbie Hancock. Zijn ‘Kyrie’ componeerde hij in 2002 voor Placido Domingo’s CD ‘Sacred Songs’. Luc Vertommen maakte voor deze CD een bewerking op maat van Peter Roberts voor soprano cornet en brassband.
Johan Evenepoel werd geboren in 1965 te Ninove en studeerde aan het Lemmensinstituut te Leuven waar hij een drievoudig laureaatsdiploma behaalde voor klarinet, kamermuziek en hafabra-directie. Momenteel is hij leraar klarinet en hafabra-directie aan de muziekacademies van Lennik en Halle. Daarnaast is hij dirigent van twee harmonieorkesten en een fanfareorkest en fungeert hij regelmatig als jurylid. Hij componeerde reeds een 90-tal werken en werd in het begin vaak omschreven als ‘jong en beloftevol’ maar is anno 2004 een vaste waarde binnen de Vlaamse blaasmuziekwereld. Zijn werken getuigen van originaliteit, inspiratie en een doorgedreven vakkennis. Zoals de mens is ook zijn muziek gekruid met een flinke portie persoonlijkheid, warmte en passie. Op vraag van Brassband Buizingen maakte hij tijdens de zomer van 2001 een koraal die de titel ‘Choral of Hope’ meekreeg.
In 2003 componeerde hij opnieuw in opdracht van Brassband Buizingen zijn ‘magnum opus’
Ginnungagap …. seeming emptiness. In 2004 werd dit werk aangeduid als plichtwerk voor de Nationale Nederlandse Brassbandkampioenschappen. De componist gebruikt in dit werk een aantal antifonale effecten door het orkest op te splitsen in twee groepen ‘scherp koper’ en een middengroep saxhoorns. De drie doorgecomponeerde delen exploreren de tegenstellingen warm-koud, virtuoos-kalm, goddelijk-menselijk ten volle.
De literaire betekenis van ‘Ginnungagap’ is te zoeken in de Noorse mythologie:
“Ginnungagap” is de gapende leegte tussen ‘Niflheim’, de sfeer van de ijzige kou en ‘Muspell’, de sfeer van de eeuwige hitte, nog voor mensen en goden bestonden.
Diep in de woestenij van Niflheim vertrokken uit de bron ‘Hvergelmir’ elf rivieren, de ‘Elivagar’ genaamd. Een lange periode stroomden zij door Niflheim en bereikten ze de noordelijke gedeelten waar hun water bevroor. De ontstane ijsschotsen zweefden door de leegte van Ginnungagap. Sommige smolten door de hitte van Muspell waardoor er zich smeltwater vormde tussen het ijs en de sneeuw. Hier ontstond het leven ! De eerste levende wezens waren ‘Audhumla’ de oerkoe en de vorstreuzen, waaronder ‘Ymir’. Audhumla likte ‘Buri’, de stamvader van de goden, uit het ijs vrij. Zij likte op een dag zijn haar uit het ijs, op een tweede dag zijn hoofd en op een derde zijn hele lichaam. Buri’s zoon ‘Bor’ trouwde met een vorstreuzin en kreeg drie zoons, ‘Odin’, ‘Vili’ en ‘Ve’ welke de vorstreus Ymir doodden en zijn lichaam naar het middelpunt van Ginnungagap brachten. Daar maakten ze er ‘Midgard’, de mensenwereld van. Ymirs vlees werd de aarde, zijn gebeente de bergen, zijn haren de bomen en zijn bloed vormde meren en zeeën. Van zijn schedel werd de hemel gemaakt, die op vier punten werd getorst door de dwergen ‘Nordi’, ‘Sudri’, ‘Austri’ en ‘Westri’. In Ginnungagap kon de strijd tussen goden en mensen beginnen…
Op kerstavond 1801 gebeurde er in Camborne – Cornwall in het zuid-westen van Engeland iets memorabels. Op die datum reed Richard Trevithic met het eerste zelfgebouwde gemotoriseerde en bemande voertuig. Dit voertuig wordt sindsdien beschouwd als de voorloper van iedere auto en trein. Deze ‘mythische’ Trevithic was manager in de mijn waar hij in contact kwam met machines en motoren. Zijn hoge druk stoommachine staat sinds kerstavond 1801 bekend als ‘Puffing Devil’.
Lange tijd werd verondersteld dat deze ‘Puffing Devil’ verloren gegaan was maar in 1999 werd ze teruggevonden in het ‘Engineers Museum’ in Chatham. Goff Richards, zelf van Cornwall, componeerde in 2001 voor de 200ste verjaardag van deze heuglijke gebeurtenis een brassbandwerk voor de Camborne Town Band. De componist liet zijn verbeelding de vrije loop en je kan met wat inspiratie de ‘Puffing Devil’ zien rijden. Bij de inleiding nog wat vertwijfeld – zal deze machine ooit wel starten ? Na enige tijd loopt de machine wat vlotter en de Mythic Trevithic is er in geslaagd om de machine in beweging te krijgen.
Het ‘Nonnenkoor en Lied van Laura’ is een fragment uit de operette ‘Casanova’ van Johann Strauss ( - ). De klassieke vrouwenheld, soldaat, spion, diplomaat, schrijver en avonturier Giacomo Casanova leefde in het 18de eeuwse Venetië en veroverde met gemak alle vrouwenharten. Aangeklaagd door de inquisitie en met de wrevel van de Venetiaanse mannen op de hals ontvlucht hij Venetië. Later in het verhaal vinden we de oude Casanova terug in een Boheems kasteel waar hij op voorspraak van hertog Waldstein de immense bibliotheek mag inventariseren. Onze held is echter meer geïnteresseerd in zijn eigen verhalen waarmee hij ook het diensmeisje Laura Brock weet te fascineren. De soprano cornet vertelt in dit lied van Laura haar dialoog met de nonnen, de strijd tussen het vrome (koraal) en de verleidingspogingen van Casanova (wals) waarbij de laatste als overwinnaar uit de bus komt. Luc Vertommen maakte voor deze CD een nieuwe bewerking van de oorspronkelijke operettepartituur.
Stephen Bulla’s solo voor soprano cornet The Higher Plane is gebaseerd op de oude Amerikaanse gospeltekst ‘Lord, lift me up’. Dit solowerk begint met een variatie op deze melodie in snel tempo en met veel energie. De melodie zelf wordt helemaal voorgesteld door de solist in het langzame walsende middendeel. Het openingsdeel wordt dan hernomen en ontwikkelt zich tot een opwindend en schitterend slotdeel.
‘West Side Story’ blijft wellicht voor altijd het meest bekende werk van de Amerikaanse componist en dirigent Leonard Bernstein. Hij componeerde ‘West Side Story’ in de jaren 1950 bijna tegelijkertijd met zijn andere musical ‘Candide’. Na het financiële fiasco van ‘Candide’ zat Bernstein als componist ook mentaal volledig aan de grond. Zonder de steun van Stephen Sondheim was deze ‘West Side Story’ waarschijnlijk nooit een succes geworden.
Het verhaal van ‘West Side Story’ verplaatst het klassieke ‘Romeo and Julia’-gegeven naar het New York van de jaren 1950. De strijd tussen de ‘Jets’ (een Amerikaanse straatbende) en de ‘Sharks’ (een groep jonge Puertoricanen) maakt de liefde tussen Tony en Maria niet makkelijk. ‘West Side Story’ is een verhaal dat verteld wordt met de techniek van de musical maar met de kracht van een opera en vervulde de wens van Broadway voor een perfect samengaan van muziek, drama en dans.
One hand, one heart is de huwelijksscène tussen Tony en Maria en werd bewerkt voor brassband door Luc Vertommen.
‘Maak onze handen één, maak onze harten één, geef ons een laatste wens : enkel de dood zal ons nog scheiden’.
America is de roep van de Puertoricaanse meisjes om absoluut naar het vrije Amerika te trekken. Alan Fernie besluit zijn bewerking dan ook gepast met een indrukwekkende versie van het Amerikaanse volkslied, ‘The Star-Spangled banner’.
Als afsluiter voor deze CD blijven we in Amerika met een spetterende circusmars van
Joseph John Richards. Richards werd geboren in Wales maar verhuisde al op jonge leeftijd naar Amerika waar hij cornet speelde in de circusbands bij o.a. Barnum and Bailey. Eén van zijn meest spetterende marsen is zijn Emblem of Unity.
Tekst : Luc Vertommen
Frans
Roger Derongé a composé Ceremonial Festival en 2002 à l’occasion du 10e Concert de la Saint-Valentin organisé par le Brass Band Buizingen. À la demande de l’orchestre, il a écrit une œuvre introductive à la fois festive et brillante. Caractérisée par ses fanfares et par une rythmique particulière, Ceremonial Festival offre, après l’introduction proprement dite, une succession de thèmes capricieux et mélodiques, soulignés par de nombreux effets aux percussions. Professeur de cuivres et d’ensemble instrumental, Roger Derongé est également actif en tant que chef d’orchestre et compositeur. De plus, on le retrouve régulièrement comme cornettiste au sein de divers brass bands, dont celui de Buizingen.
Pour composer Ad Optimum – To the Highest, Peter Graham a trouvé son inspiration en 1985, année où le chef d’orchestre James Williams a dirigé le camp musical de l’Armée du Salut à Star Lake. Rassemblement annuel de jeunes musiciens issus du monde entier, ce camp musical se situe aux États-unis, dans les Appalaches. Depuis 1935, il constitue le lieu de formation privilégié des jeunes musiciens de l’Armée du Salut. En 1985, lors du Star Lake Musicamp, James Williams a dirigé l’œuvre d’Erik Leidzen intitulée None Other Name. L’exécution passionnée et dramatique de cette composition allait rester gravée à jamais dans la mémoire de Peter Graham qui la rangera désormais parmi ses œuvres favorites. Ad optimum est la réaction de Peter Graham à ce souvenir personnel. Le thème principal fait écho à celui d’Erik Leidzen, mais trois autres mélodies de chorals sont intercalées dans la partition (Laudes Domini, The Name of Jesus et Richmond). On peut aussi sentir l’influence d’Eric Ball, qui était également un invité régulier du camp de Star Lake. En 1999, lorsque James Williams y est revenu, il a dirigé la création d’Ad optimum. Pour le Brass Band Buizingen, ‘Ad Optimum’ est devenu le titre de son nouveau CD, faisant suite à son précédent enregistrement, ‘The Dawning’, dont le titre était aussi tiré d’une composition de Peter Graham.
À l’occasion du Concert de la Saint-Valentin en 2003, le Brass Band Buizingen a invité le cornettiste soprano Peter Roberts. Cette collaboration n’allait pas s’arrêter là et une nouvelle invitation lui a été lancée afin qu’il figure sur ce CD.
Peter Roberts est né dans le Yorkshire et a commencé très tôt à jouer le cornet soprano dans le Grimethorpe Colliery Junior Band. À l’âge de 15 ans, il a franchi un pas supplémentaire en intégrant le Grimethorpe Colliery Band, où il restera au pupitre pendant plus de 25 ans. C’est avec cet ensemble que s’est construite sa réputation internationale dans le monde des brass bands, à la fois comme cornet soprano et comme soliste attitré. Peter a souvent été décrit comme ‘le plus grand cornettiste soprano du siècle’. Sacré à cinq reprises ‘ British Open Solo Champion’, il a représenté la Grande-Bretagne lors de l’International Brass Musician Festival en Nouvelle-Zélande. Ses nombreuses prestations internationales en soliste constituent le point d’orgue d’une carrière de trente ans au sommet du mouvement brass band britannique. Toute cette expérience, Peter l’a emportée au Yorkshire Building Society Band, qu’il a rejoint en 1997. Malgré les nombreux succès qui ont précédé, c’est ce passage d’un brass band à un autre qui a été le plus significatif dans la carrière de Peter Roberts. Sa collaboration avec le directeur musical David King est devenue légendaire, et aujourd’hui, Peter incarne tout à la fois la ‘star’, le porte-bonheur et le ‘vieux sage’ du brass band. Son autobiographie A Legend In His Own Lifetime (Jagrins Music Publications) est parue en 2003 et le CD ‘Legend’ qui lui est intégralement consacré – où il est bien sûr accompagné par le YBS Band (Egon SFZ 119) – est sorti en 2004.
À la fin des années 1960, les œuvres pour brass band d’Edward Gregson ont commencé à être connues à l’extérieur de l’Armée du Salut. Gregson a fait ses premiers pas de compositeur en dehors du mouvement salutiste grâce au soutien de Geoffrey Brand et des éditions musicales R. Smith & Co. qui allaient publier un grand nombre de ses compositions. Il a aussi composé plusieurs pièces pour soliste destinées à des instruments dont le répertoire était alors plutôt restreint. Ces œuvres ont été signées de son « nom de plume » Robert Eaves. Rhapsody for Soprano Cornet and Band, datant de 1970, est un concertino en trois parties dans lequel l’accent est délibérément mis sur un jeu à la fois technique et tout en finesse. C’est la première fois que cette œuvre apparaît sur CD dans sa version originale.
Paolo Rustichelli est né à Rome en 1968 de parents artistes, puisque sa mère n’est autre que la chanteuse d’opéra Eva Levi et son père, Carlo, a été nominé trois fois aux Oscars. Rustichelli a suivi ses premières leçons de composition auprès de Sergio Fernandi qui avait notamment compté parmi ses élèves Nino Rota et Ennio Morricone. Il a ensuite continué à étudier la composition, mais aussi la direction d’orchestre et le piano. Initialement, il a surtout composé des bandes originales pour le cinéma et la télévision. En tant qu’interprète et arrangeur, il a travaillé avec les plus grands artistes européens et a sorti son album solo ‘Capri’ en 1995, puis en 1997, ‘Mystic Man’avec les légendaires Miles Davis, Carlos Santana et Herbie Hancock. Dans le domaine de la musique de film, il a composé les bandes sonores de pas moins d’une centaine de films. Il a écrit son Kyrie en 2002 pour le CD de Placido Domingo intitulé ‘Sacred Songs’. Luc Vertommen en a réalisé un arrangement pour cornet soprano et brass band, taillé sur mesure pour Peter Roberts.
Johan Evenepoel, né à Ninove en 1965, a étudié au Lemmensinstituut où il a obtenu les diplômes de Lauréat pour la clarinette, la musique de chambre et la direction hafabra. Il est actuellement professeur de clarinette et de direction hafabra aux académies de musique de Lennik et de Hal. De plus, il dirige deux harmonies et une fanfare, et siège régulierement dans des jurys musicaux. Qualifié à ses débuts de ‘ jeune compositeur flamand prometteur’, auteur d’une nonantaine d’œuvres, il représente en 2004 une valeur sûre dans le monde de la musique flamande pour vents. Ses compositions font preuve d’originalité, d’inspiration et d’une profonde connaissance du métier. Tout comme Johan, sa musique est toute empreinte de personnalité, de chaleur et de passion. À la demande du Brass Band Buizingen, il a écrit durant l’été 2001 un choral intitulé Choral of Hope.
En 2003, il a de nouveau répondu à une commande du Brass Band Buizingen pour son ‘opus magum’, Ginnungagap… seeming emptiness. L’œuvre a été sélectionnée comme imposé lors des Championnats nationaux des Pays-Bas en 2004.
Le compositeur a utilisé des effets de spatialisation sonore ou ‘antiphonaux’ en divisant l’orchestre en trois groupes, deux groupes de « cuivres clairs » autour d’un groupe central de saxhorns. Les trois parties continues explorent en profondeur des oppositions telles que chaud-froid, virtuosité-calme, divin-humain.
La signification littéraire de Ginnungagap est à rechercher dans la mythologie scandinave.
‘Ginnungagap’ représentait l’espace vide situé entre ‘Niflheim’, l’ère du froid glacial, et ‘Muspell’, l’ère de la chaleur et des flammes éternelles, existant bien avant l’apparition des hommes et des dieux.
Au plus profond du néant de Niflheim, onze rivières nommées ‘Elivagar’ jaillirent de la source ‘Hvergelmir’. Durant une longue période, elles coulèrent à travers Niflheim avant d’atteindre les limites nord où leurs eaux gelèrent. D’immenses blocs de glace se formèrent alors dans le vide de Ginnungagap. Au contact de la chaleur de Niflheim, une partie de la glace fondit, formant une eau trouble parmi la glace et la neige. C’est précisément là que la vie apparut ! Les premiers êtres vivants furent ‘Audhumla’, la vache originelle, et le géant ‘Ymir’. En léchant la glace pour se nourrir, Audhumla façonna ‘Buri’, le patriarche des dieux : le premier jour, elle fit sortir de la glace ses cheveux, le deuxième jour sa tête, et le troisième jour, le reste de son corps.
Le fils de Buri, ‘Bor’ épousa une géante et eut trois fils, ‘Odin’, ‘Vili’et ‘Ve’, qui tuèrent le géant de glace Ymir, jetant son corps au milieu de Ginnungagap. Ils en firent le ‘Midgard’, le monde des hommes. La chair d’Ymir devenant la terre, ses os les montagnes, ses cheveux les arbres, et son sang les lacs et les mers. Son crâne allait incarner le ciel et être porté par des nains dans quatre directions opposées : ‘Nordi’, ‘Sudri’, ‘Austri’ et ‘Westri’. Au cœur de Ginnungagap, la lutte entre les dieux et les hommes pouvait commencer…
Le soir de Noël en 1801, un fait mémorable s’est déroulé à Camborne, dans les Cornouailles, au sud-ouest de l’Angleterre. Richard Trevithick a fait rouler le tout premier véhicule motorisé et « habité », qui plus est, de sa propre fabrication. Ce véhicule est depuis lors considéré comme le précurseur de l’automobile et du train. C’est à la mine que le ‘mythique’ Trevithick, ingénieur, a eu ses premiers contacts avec les machines et les moteurs. Sa machine à vapeur à haute pression est connue, depuis la Noël 1801, sous le nom de ‘Puffing Devil’.
On croyait que le ‘Puffing Devil’ était perdu à jamais lorsqu’en 1999, la machine était retrouvée dans les réserves du Engineers Museum à Chatham.
Goff Richards, lui-même originaire des Cornouailles, a composé cette œuvre pour le Camborne Town Band, en 2001, à l’occasion du 200e anniversaire de l’événement. Le compositeur a laissé libre cours à son imagination et, en fermant les yeux, on pourrait presque voir apparaître le ‘Puffing Devil’. L’introduction fait planer le suspense – la machine va-t-elle enfin démarrer ? Au bout d’un certain temps, la mécanique se met en branle et la partie est gagnée pour le Mythic Trevithick.
Le Chœur des nonnes et Air de Laura est un extrait tiré de l’opérette Casanova de Johann Strauss. Séducteur par excellence, soldat, espion, diplomate, écrivain et aventurier, Giacomo Casanova, qui vit dans la Venise du XVIIIe siècle, est surtout connu pour ses nombreuses conquêtes féminines. Inquiété par l’Inquisition et s’étant attiré les ressentiments de quelques maris vénitiens, il doit fuir la ville. On le retrouve plus tard dans un château de Bohème où il est recueilli par le duc de Waldstein qui lui propose d’inventorier l’immense bibliothèque. Mais notre héros était davantage intéressé par ses propres écrits, avec lesquels il sut d’ailleurs fasciner la servante Laura Brock. Dans l’air de Laura et le dialogue avec les nonnes, le cornet soprano raconte la confrontation entre la dévote (choral) et les tentatives de séduction de Casanova (valse) qui finiront bien par aboutir. C’est d’après la partition originale de l’opérette que Luc Vertommen a réalisé ce tout nouvel arrangement pour le CD.
Le solo de Stephen Bulla pour cornet soprano, The Higher Plane, est basé sur un ancien gospel américain intitulé Lord, Lift Me Up. Cette œuvre pour soliste commence directement par une variation de la mélodie originale, dans un rythme rapide et énergique. Le thème est ensuite exposé intégralement par le soliste dans la partie centrale, plus lente. La section initiale est ensuite ré-exposée avant de se développer en un final excitant et brillant.
West Side Story restera sans doute à jamais l’œuvre la plus connue du compositeur et chef d’orchestre américain Leonard Bernstein. Il l’a composée dans les années 1950 pratiquement en même temps que son autre comédie musicale, Candide. Après le fiasco financier de Candide, Bernstein était au tapis, mentalement aussi. Sans le soutien de Stephen Sondheim, West Side Story ne serait vraisemblablement jamais devenu un succès. L’intrigue de West Side Story transpose celle, plus classique, de Roméo et Juliette dans le New York des années ’50. La rivalité entre les ‘Jets’ (une bande d’Américains) et les ‘Sharks’ (un groupe de jeunes Portoricains) rend difficile l’amour entre Tony et Maria. West Side Story est une histoire racontée à l’aide de la technique de la comédie musicale, mais avec la force d’un opéra, ce qui correspondait au goût de Broadway pour une symbiose parfaite entre la musique, le drame et la danse.
One Hand, One Heart est la scène de mariage entre Tony et Maria, arrangée pour brass band par Luc Vertommen. ‘Fais que nos mains ne soient qu’une, que nos cœurs ne fassent q’un et exauce notre dernier vœu : que seule la mort puisse nous séparer’.
America est le cri des jeunes Portoricaines qui veulent à tout prix rejoindre l’Amérique. Alan Fernie termine d’ailleurs son arrangement avec une version impressionnante de l’hymne national américain, le Star Sprangled Banner.
Pour clôturer ce CD, nous restons en Amérique avec une marche de cirque signée Joseph John Richards. Né au Pays de Galles, Richards a émigré tout jeune vers le Nouveau Monde où il a d’abord joué de l’alto et du cornet dans un orchestre local. Durant ces premières années sur le sol américain, il a été cornettiste dans des orchestres de cirque comme celui, célèbre, de Barnum and Bailey. Une de ses marches les plus entraînantes s’intitule Emblem of Unity.
English
Roger Derongé composed the Ceremonial Festival in 2002, for the occasion of the 10th Valentine’s Day Concert organised by Brass Band Buizingen. He has created an opening number, a commission from the band, which is festive and brillliant in mood. Following the opening, characterised by fanfares and a distinct rhythmic figure there are a number of melodic, capricious themes highlighted by percussion effects. A teacher of brass and instrumental ensembles, Roger Derongé is active as both a band director and and composer. He is also regularly found as a cornet player in several bands, including Buizingen.
In 1985 bandmaster James Williams visited the Star Lake Music camp of the Salvation Army in the USA and conducted a performance of Erik Leidzen’s selection ‘None other name’. The memory of that performance, it’s commitment, passion and drama have remained with Peter Graham ever since, and the work has become one of his favourites. Ad Optimum – To The Highest is a response to that memory, the theme of the new work mirroring that of Leidzen’s. Three tunes are used, Laudes Domini, Graham’s own setting of The Name of Jesus and Richmond. The spirit of the music of Eric Ball also pervades the work, fitting perhaps, since Ball, like Leidzen was long closely associated with Star Lake Music camp. Bandmaster James Williams returned to Star Lake Music camp in August 1999 where he premiered Ad Optimum with the Star Lake Band.
For the Saint Valentine’s concert in 2003, the renowned soprano cornet soloist Peter Roberts was invited to be the guest soloist by the Buizingen band. This collaboration was not to end there however, as following a further invitation he now appears as guest soloist on the CD recording
Peter Roberts was born in Yorkshire and began playing the soprano cornet at an early age with the Grimethorpe Colliery Junior Band. At the age of 15 he was promoted to the senior band as soprano cornettist, a position he held for a record of 25 years ! It is with Grimethorpe that this legendary figure in the world of brass carved an international reputation both as a soloist and principal player. Peter has often been acclaimed as ‘…. the greatest soprano cornettist of this century’. Five times British Open Soprano Champion, British representative in the International Brass Musician Festival, New Zealand, and numerous international guest appearances represent the culmination of over 30 years experience in top class British banding – all of which Peter has brought to the Yorkshire Building Society Band since his appointment in 1997. In spite of the many successes that has preceded it, this was the move that was to be the defining moment in the banding career of Peter Roberts. Teaming up with David King, a legendary partnership was formed. Peter featured both as star player and lucky talisman as the ‘old man of the band’. His autobiography ‘A Legend in his own lifetime’ (Jagrins Music Publications) appeared in 2003 and his solo CD ‘Legend’ with the YBS Band (Egon SFZ 119) was released in 2004.
At the end of the 1960’s, the works of Edward Gregson for brass band began to be noticed outside of the Salvation Army. These first steps were largely thanks to Geoffrey Brand and his publishing house R. Smith & Co., which would go on to publish many of Gregson’s works. He has written several pieces for soloist, including some for which the repertoire was at the time severely limited. Written under his pen-name of ‘Robert Eaves’, his Rhapsody for Soprano Cornet and Band dates from 1970 and is in the form of a concertino in three parts in which the mood is one of musical finesse requiring great technical ability. This is the first time that the original version of this piece has appeared on CD.
Paolo Rustichelli was born in Rome in 1968, his parents being soprano opera singer Eva Levi and the three time Oscar nominee Carlo Rustichelli. Paolo began his music studies with composition teacher Sergio Fernandi, whose proteges include Nino Rota and Ennio Morricone. Following his study of composition, orchestral conducting as well as classical piano, Paolo started his career as a soundtrack composer. As a performer he has recorded with top European pop music artists and in 1995 released his solo album ‘Capri’ and in 1997 ‘Mystic Man’ which featured the legendary Miles Davis, Carlos Santana, Herbie Hancock, Wayne Shorter, Andy Summers and Jill Jones. He has composed more than 100 movie scores. In 2002 he composed the song Kyrie for Placido Domingo’s ‘Sacred Songs’ album. This arrangement for soprano cornet and brass band by Luc Vertommen was completed specifically for Peter Roberts.
Johan Evenepoel was born in 1965 at Ninove in Belgium and studied at the Lemmensinstituut in Leuven where he obtained Laureat Diplomas in clarinet, chamber Music and band conducting. He is currently professor of clarinet and band conducting at the academies in Lennik and Hal. In addition to this he conducts several wind bands in Belgium and is regularly invited onto the judging panels of prestigious competitions. His debut gave him the title ‘most promising young Flemish composer’, and now the composer of around ninety works, he is held in very high esteem in the world of Flemish wind and brass music. His compositions reveal great originality of inspiration and a deep understanding of the medium in which he works. As with Johan himself, his compositions show a distinct pesonality of warmth and passion. Following a commission from the Buizingen band in 2001, he composed Choral of Hope.
A further commission from the Brass Band Buizingen in 2003 was answered by Evenepoel’s ‘Magnum Opus’, Ginnungagap… seeming emptiness. This work has been selected as the set test-piece for the national brass band championships of the Netherlands in 2004.
The composer has utilised sound-space (antiphonal) effects, dividing the band up into three groups : two of ‘Bright Brass’ positioned around a central group of saxhorns. These groups explore such contrasting moods as Hot-Cold, Virtuosity-Calm, Divine-Human.
Ginnungagap ("seeming emptiness"), in the cosmology of Norse mythology, is the primordial void separating Niflheim and Muspell, the land of eternal ice and snow and the land of eternal heat and flame.
In the beginning, before the world of men and gods existed, the spring Hvergelmir, deep in the frozen wastes of Niflheim, gave rise to eleven rivers known as the Elivagar. Over a long period of time, water of the Elivagar ran across Niflheim and poured into the northern part of Ginnungagap. The water froze, forming vast sheets of ice in the void. Hot air from Muspell melted some of the ice, creating a zone of meltwater amid the ice and snow. Here life began, and the first living thing was a frost giant.
In Norse mythology, Ymir is the primordial giant and the progenitor of the race of frost giants. He was created from the melting ice of Niflheim, when it came in contact with the hot air from Muspell. From Ymir's sleeping body the first giants sprang forth: one of his legs fathered a son on his other leg, while from under his armpit a man and women grew out. The frost kept melting and from the drops the divine cow Audumla was created. From her udder flowed four rivers of milk, on which Ymir fed. The cow itself got nourishment by licking hoar frost and salt from the ice. On the evening of the first day the hair of a man appeared, on the second day the whole head and on the third day it became a man, Buri, the first god. His grandchildren are Odin, Ve and Vili. Odin and his brothers had no liking for Ymir, nor for the growing number of giants, and killed him. In the huge amount of blood that flowed from Ymir's wounds all the giants, except two, drowned. From the slain body the brothers created heaven and earth. They used the flesh to fill the Ginnungagap; his blood to create the lakes and the seas; from his unbroken bones they made the mountains; the giant's teeth and the fragments of his shattered bones became rocks and boulders and stones; trees were made from his hair, and the clouds from his brains. Odin and his brothers raised Ymir's skull and made the sky from it and beneath its four corners they placed a dwarf : ‘Nordi’, ‘Sudri’, ‘Austri’ and ‘Westri’. At the heart of Ginnungagap, the struggle between Gods and Men would now begin…
Christmas Eve 1801, and an historic event takes place in the deep South-West of England at the town of Camborne in Cornwall. Richard Trevithick unleashes the very first motorised vehicle, a steam locomotive of his own invention and construction. This vehicle has subsequently become recognised as the precursor of the train and the car. It was in the local mines that the ‘mythical’ Trevithick had his first contact with machines and engines. His high-pressure steam engine was known as the ‘Puffing Devil’ and was believed lost until 1999 when it was rediscovered in the stores of the Museum of Engineers at Chatham, Kent.
Goff Richards, himself from Cornwall, composed this piece in 2001 for the Camborne Town Band for the 200th anniversary of this historic event. The composer allowed his imagination free reign and with eyes closed, it is almost possible to to see the ‘Puffing Devil’ appear.
The introduction is full of suspense – will the machine work ? After a slight delay the mechanisms move and the day is won for Mythic Trevithick..
The Nuns’ Chorus is an extract from the operetta Casanova by Johann Strauss.
Seducteur ‘par excellence’, soldier, spy, diplomat, writer and adventurer Giacomo Casanova lived in Venice during the 18th century and is known above all for his conquests of women. Worried at the inquiries being made by certain Venetien husbands, he flees the town and we find him in a Bohemian castle where he has been welcomed by the Duke of Waldstein who suggests he should make an inventory of the vast library there. However, our hero is fascinated by his own written works with which he attempts to lure the serving-girl Laura Brock. In this aria and dialogue with the nuns, the soprano cornet tells of the juxtaposition between the devout (chorale) and the attempted seductions of Casanova (waltz). This new arrangement has been taken directly from the original score of the operetta.
Stephen Bulla’s solo for soprano cornet The Higher Plane is based on the old American gospel chorus ‘Lord lift me up’, the words of which are :
‘Lord lift me up, and let me stand.
By faith on Heaven’s table land :
A higher plane than I have found :
Lord, plant my feet on higher ground.’
The solo commences with an energetic variation on the tune, which is later presented in the slower middle section. The opening is then restated, and developed into an exciting and brilliant finale.
Without doubt, West Side Story will remain the best-known of all the works by American composer and conductor Leonard bernstein. It was composed in the 1950’s, virtually at the same time as his other great musical comedy, Candide. After the financial disaster of Candide, Bernstein was both financially and physchologically broken. Without the support of Stephen Sondheim at that crucial time, West Side Story would never have seen the light of day, much less the phenomenal success it has subsequently experienced. As is well-known, West Side Story transposes the classic Romeo and Juliet to the streets of New York in the 1950’s. The intense rivalry between two gangs, the Jets (Americans) and the Sharks (Puerto-Ricans) makes the love between Tony and Maria almost impossible. A sublime mix of musical comedy, dance and the passion of opera, West Side Story is probably the supreme example of this genre.
One Hand, One Heart is the marriage scene between Tony and Maria, arranged here for brass by Luc Vertommen.
America ! is the cry of the young Puerto-Ricans whose desire is to become American at all costs. This arangement by Alan Fernie thus ends with a version of the American national anthem, The Star Spangled Banner.
For the final item on this programme, we stay in America with a circus march composed by Joseph John Richards. Born in Wales, JJ Richards emigrated to the New World at a very early age where he played cornet in a local band. During his early years in the USA, he became a cornet-player in the famous circus bands of Barnum and Bailey. This is one of his best-known marches, Emblem of Unity.
Andrew Elliot